Kalbi Kitabı Kaç Sayfa? Bir Okuma Serüveni
İzmir’in sakin akşamlarından birinde, evde sıcacık bir çayımlı oturuyorum. Hem rahatlamaya çalışıyorum hem de içimdeki sorgulayıcı kişiliğim yine devreye girmiş. “Kalbi kitabı kaç sayfa?” sorusu kafamda dönüp duruyor. Belki garip bir soru gibi gelebilir, ama düşününce haklıyım: Kitapları sayfa sayısı ile değerlendiren bir toplumuz, değil mi? Bir kitabı alırken, arkadaki sayfa sayısına bakıp “Aa, 500 sayfa, demek ki bayağı derin bir kitap!” diyoruz. Yani, sayfa sayısı, o kitabın derinliğiyle bağlantılıymış gibi bir algı var bizde.
Kitap mı, Kalp mi?
Şimdi soruya gelelim: Kalbi kitabı kaç sayfa? Hepimizin kalbi, aslında bir kitap gibi. Ama o kadar sayfalı bir kitap olsaydı, her sayfada bir duyguyu, bir anıyı, belki de bir kıskanmayı, ya da aşka olan bağlılığımızı keşfederdik. Hatta şunu da düşündüm, “Kalbi kitap gibi okuyorsak, her sayfada bir duyguyu yaşadığımızı farz edersek, sayfa sayısı hiç de kısa olmazdı.”
Ama nedense ben, kalbimle ilgili bir kitap olsaydı, “kaç sayfa?” sorusunun cevabını veremem. Çünkü her geçen gün içimde yeni bir sayfa açılıyor, ne zaman bitse bir diğeri başlıyor. O yüzden “Kalbi kitabı kaç sayfa?” sorusuna kesin bir yanıt veremem. Gerçi belki de içsel kitabımı yazarken, bir bakmışım bitti bile… Ne de olsa, kitapları bitiren sadece zaman, değil mi?
Bir Kitap Seçimi Anı
Geçen hafta bir arkadaşım bana, “Kalbi kitabı kaç sayfa?” diye sordu. Bu soruyu böyle doğrudan sorması, sanırım onun beni daha iyi tanımasından kaynaklanıyordu. Her konuda fazlasıyla kafa yoran, ama asla ciddi olamayan bir insan olduğum için, “Bilmiyorum ama sanırım birkaç yüz sayfa falan” diye espri yaptım. Tabii, bu ciddi bir soru değil, ama birden içimde bir gerçeklik duygusu uyandı. Acaba gerçekten kalbim kaç sayfa olurdu? Çünkü her insanın kalbi de bir hikaye değil mi? Sadece biraz daha karışık.
Arkadaşım cevap verdi: “Sadece birkaç yüz sayfa mı? Ben kalbini 3 ciltlik dev bir roman olarak hayal ediyorum. Hem de o ciltlerin sayfaları sararmış, biraz eski olurdu.” Evet, işte böyle dostlarımdan gelince, insanın kendisini bazen çok ciddiye alması zorlaşıyor. Ama bir yandan da, bu sorular beni düşünmeye sevk etti. Acaba gerçekten de biz insanlar kitaplara mı benziyoruz? Sonuçta, ne kadar çok yaşamışsak, o kadar çok sayfadan oluşuyoruz, değil mi?
Kalp Kitabı: İçsel Bir Yolculuk
Bir kitabın sayfa sayısı hakkında konuşmak, aslında onun içindeki hikayenin derinliğine dalmak gibidir. Ama kalp, kitaplardan daha farklı. Hani bazen kitapların sonunda bir ‘happy ending’ olur ya, kalpte o kadar net bir son yok. Her şey devam eder. Hemen hatırladım, geçen gün şöyle bir şey olmuştu: Akşam işten çıkarken, caddede yürürken bir çift göz bana bakıyordu. O bakış, kalbimi hızlı hızlı atmaya başlamama sebep olmuştu. “Aman Tanrım, bu bakışlar, bir sayfa daha mı?” diye düşündüm. Ama sonra fark ettim, belki de tüm hayatım zaten bir roman. Kim bilir, belki bu roman bitmeyecek.
Kalbi Kitabı Ne Kadar Uzun Olmalı?
Şimdi tekrar soruya dönelim: Kalbi kitabı kaç sayfa olmalı? Veya olmalı mı? Sayfa sayısı aslında ne kadar önemli ki? Duygular, kalpte yazılan satırlar, her zaman bir sayfa sınırına sığmaz. Her gün yeni bir sayfa açıyorsak, belki de kalp kitabı sonsuza kadar sürecektir. Bunu fark ettiğimde, hayatımı biraz daha hafife almaya başladım. Neden? Çünkü sayfa sayısını azaltmanın bir anlamı yoktu. Her anı yaşayarak, her duyguyu birer sayfa gibi yazmalıydım.
Bir anda iç sesim devreye girdi: “Duygulara sayfa eklemek yerine, neden sayfayı okumayı denemiyorsun?” Hmm… Sanırım doğru söylüyor. Yani bazen, fazla düşünmek, her şeyin anlamını sorgulamak yerine, sadece o anı yaşamak gerek. Bazen sorulara cevap ararken, aslında sorunun kendisi çok daha eğlenceli olabilir. “Kalbi kitabı kaç sayfa?” sorusu aslında tam olarak bunu anlatıyor: Her sayfa yeni bir anıdır ve önemli olan o anı nasıl yaşadığındır.
Sonuç: Kalp Kitabı ve Hayat
Sonuçta, “Kalbi kitabı kaç sayfa?” sorusunun cevabını bulmak, hayatı bu kadar ciddiye almak kadar saçma olurdu. Kalp, ne kadar sayfa olursa olsun, her zaman okumaya değer. Sayfa sayısının bir önemi yok. Belki de, her birimiz kendi içsel kitaplarımızı yazarken, yazdıklarımızın derinliği daha önemli olmalı. Ya da belki de en iyi hikaye, bitmeyen bir kitapta gizlidir. Kim bilir?